Over Roland
Vroeger was ik een gesloten boek; praten over gevoelens vond ik niet zinvol. Maar op mijn 21e overleed mijn vader plotseling. De gebeurtenis dwong me om me te uiten, opnieuw en opnieuw. Ik leerde in die tijd drie belangrijke dingen: dat het leven plots kan veranderen, hoe waardevol een luisterend oor is, maar ook hoe groot het onvermogen kan zijn wanneer jezelf of een naaste moet omgaan met iets ingrijpends.
Sindsdien ben ik emotioneel gezien een stuk rijker geworden. Later in mijn leven ben ik me gaan interesseren in kunst, filosofie, de mens, religie en geloof. Het leidde me uiteindelijk naar de geestelijke verzorging. Tijdens de jaren van studie ontmoette ik een zeer divers pallet aan mensen en levensbeschouwingen en daarbij manieren om om te gaan met verlies, twijfel, onduidelijkheid, vrede, onrust, liefde en vertrouwen. Mensen kennen mij als een rustig, open-minded persoon die aandachtig luistert en creatieve vragen stelt.
Van verstard naar een eigen wereldbeeld
Ik groeide op in een Jehovah's Getuigen gezin. Mijn ouders zijn daarin vrij streng opgevoed, maar bij ons thuis ging het er vrijer aan toe. Zo vierden we bijvoorbeeld onze kinderverjaardag, alleen op een andere, zelfgekozen, datum. Als volwassene begon ik te denken dat er vast meer was tussen hemel en aarde en voor antwoorden ging ik naar mijn familie. In die periode heb ik ontdekt wat de invloed is van verstarde wereldbeelden en verschoof mijn interesse naar de vraag: 'wat betekent het voor mensen om te leven in een wereld met een God of in ieder geval: met godsdiensten?' Ik ervaarde wat een leer die anderen uitsluit voor invloed op je denken heeft, maar bleef gelukkig vrij van een dwingende groep; ik ging niet naar vergaderingen. Wel heb ik van dichtbij gezien hoe schadelijk uitsluiting is. Ik interesseer me in verschillende geloofsopvattingen en vind het enorm interessant om hierover met anderen te praten.
Een persoonlijk kompas
Ik geloof dat iedereen een eigen kompas heeft en dat het gevoel van zingeving voor ieder mens uniek is en eigen gemaakt kan worden. Dit kan een heel leuk en voldoening gevend proces zijn, maar evenzogoed verwarrend en ingewikkeld. Een luisterend oor is er voor iedereen die zich belemmerd voelt tijdens of na contact met een dwingende groep. We kunnen praten over je ervaringen, stilstaan bij dynamieken en in gesprek kan je erachter komen wat voor jou nu belangerijk en hoe je dichtbij jezelf kunt blijven.
Eén van mijn bezigheden is het afleggen van lange afstanden. Door uren of een etmaal met slechts jezelf, wat water, eten en eventueel warme kleding te gaan rennen kom je jezelf onvermijdelijk tegen. Ik houd enorm van tochten maken, door de bossen, zandduinen, bergen en sneeuw. Ultralopen geeft me een bijzondere combinatie van vrijheid, zelfvertrouwen, afzien en twijfel. De vele kilometers hebben me geleerd over mezelf, onderling kameraadschap, de kracht van de mens en de waarde van kleine gebaren.